شنيده ، روايت كرده است و اخبار در اين‌باره - همان طورى كه بيان و توصيف كرده‌ايم - بيش از حدّ شمار است . « 1 » 45 - امين الاسلام ابوعلى طبرسى - رضوان اللَّه عليه - مىگويد : دلايل معتبرى كه قبلًا گفتيم همان‌طورى كه دلالت بر امامت پدرانش داشت بر امامت آن حضرت و امامت امامان از ذرّيهء او نيز دلالت دارد و از طرفى ما بر بطلان تمامى اقوال مخالفان شيعه - كه به عصمت امام و نصّ بر امامت قائلند - دليل آورديم ؛ چرا كه شيعيان پس از وفات امام صادق عليه السلام اقوال مختلفى يافتند گروهى گفتند : امام صادق عليه السلام نمرده و نمىميرد تا ظاهر شود و زمين را پر از عدل و داد كند ، اينان « ناووسيّه » اند ، آنها را از اين جهت ناووسيّه گفتند كه رئيسشان عبداللَّه بن ناووس بود و اين گفته‌شان باطل است زيرا كه دليل بر وفات ايشان همچون دليل بر وفات پدرانشان موجود است و با انقراض ايشان اين فرقه هم به‌طور كلى منقرض شد هرچند كه خود سزاوار انقراض بود . و گروهى معتقد به امامت عبداللَّه بن جعفر عليه السلام بودند كه به آنها « فطحيّه » مىگفتند و گفتهء ايشان نيز باطل است زيرا كه آنها در اين‌باره هيچ نصّى از پدر بزرگواريش به امامت وى نداشتند و تنها حرفشان اين بود كه او بزرگترين فرزند امام عليه السلام است . كه بسيارى از آنها دست از اين عقيده برداشتند جز تعداد كمى و همان عدّهء اندك نيز منقرض شدند و كسى از آنها يافت نمىشود و ما با تعجّب از مذهب ايشان ( گاهى ) صحبت مىكنيم و عقيده‌اى كه چنين باشد ترديدى در تباهى آن نمىماند . و گروهى به امامت اسماعيل بن جعفر عليه السلام معتقد شدند با اختلافى كه در بين خود داشتند ، بعضى وفات او را در زمان حيات پدرش ( امام

--> ( 1 ) - همان .